آیا کسی هنوز شفاعت میکند دستانم را؟!

ساعت قصه ها را در گوش باد گفت که اینگونه نا آرام است باد؟!

برای خوابیدن لحظه ها ٬

برای مرهم دردها٬

برای پیدایش تصنیف دوستت دارم٬

برای حضور پروانه برشانه ی رویایم٬

هنوز دانه ی سیب را کاشته ام

 در باغچه تا درخت شود و وقتی نگاهت میکنم تکیه دهم و

ستاره پنهان از چشم تو چشمک بزند٬

و وقتی قهر شد فاصله ی بینمان سیب بچینم و یا تو با بوی سیب بازیم دهی ٬

 من دامنم را باز کنم و ببارم بر سرت ستاره هایی را که چیده ام

و تو نشانم دهی کلاهی را که از آسمان برداشته ای و بخندیم باهم

به تکه ابری که بر روی سرمان میبارد ٬دلتنگ کلاه است

و فقط تو حق آسمان را برای دلم داشته باشی...

حافظ برایمان فال قهوه بگیرد و به ریش سهراب بخندد و سهراب هم برایمان دیکته کند

که زیر باران باید رفت٬

صدای جیر جیر دره پنجره مزاحم تو و من شد٬

معذرت٬

باز میگردم روی صندلی چوبی٬

تا بازهم من باشم و خیال تو!